Οι μέρες που ζούμε είναι η έκφραση πρακτικών και αντιλήψεων του παρελθόντος. Εκείνων των αντιλήψεων που ήθελαν τα κοινά να είναι προνόμιο των λίγων. Το κράτος, η πολιτεία, ο Δήμος το τσιφλίκι του κάθε «παράγοντα». Ο δημόσιος χώρος αποκλειστικό προνόμιο των ολίγων και «επωνύμων». Η λειτουργία τους μακριά από την διαφάνεια, τον κοινωνικό έλεγχο, τη συμμετοχή. Τα αποτελέσματα πενιχρά, προσωπικά περισσότερο παρά κοινωνικά.
Σήμερα αντιλαμβανόμαστε όλοι πως αυτό το μοντέλο έχει αποτύχει. Και έχει αποτύχει σχεδόν για όλους. Ακόμη και για τους επώνυμους… και παράγοντες!
Απέτυχε γιατί ήταν μη βιώσιμο από την ίδια του τη δομή καθώς απέκλειε ότι πιο υγιές και ότι πιο δυναμικό με αποτέλεσμα να μη μπορεί να εξελίσσεται.
Σήμερα καταλαβαίνουμε πως αν δεν αλλάξει ριζικά το παιχνίδι τότε έχουμε χάσει. Και για να αλλάξει, θέλουμε εντελώς διαφορετικούς και νέους όρους. Θέλουμε επίσης εκείνους τους ανθρώπους που θα καταφέρουν να τους κάνουν πράξη αυτούς τους νέους όρους και ασφαλώς εντέλει, θέλουμε πράξεις και αποτελέσματα.
Αν αυτοί οι νέοι όροι είναι σε μεγάλο βαθμό ο «Καλλικράτης» το πρόγραμμα «Διαύγεια», οι σημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες τότε οι νέοι άνθρωποι που αναφέραμε νωρίτερα είναι άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτές τις αλλαγές και που μπορούν να τις υποστηρίξουν.
Οι νέοι άνθρωποι κατά κανόνα σπουδάζουν, εργάζονται, συμμετέχουν με την προσδοκία της αλλαγής. Έχουν την θέληση και το μεράκι να πάει ο τόπος αυτός μπροστά.
Έχουμε σίγουρα δύο επιλογές.
Η μία να ξαναμοιράσουμε το παιχνίδι στους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.
Και θα ξαναβρεθούμε εδώ. Να οργιζόμαστε με τα χάλια μας. Να απορούμε για τους νέους που εγκαταλείπουν την χώρα τους για να μην εγκαταλείψουν τα όνειρα τους. Με εκείνους που προτιμούν τα καφέ, από κάθε κοινωνικό χώρο πολιτισμού, αθλητισμού, συμμετοχής.
Και έχουμε και τουλάχιστον άλλη μία επιλογή. Να εμπιστευτούμε την καθαρότητα, τις γνώσεις και τις ικανότητες των νέων ανθρώπων. Τη θέληση τους να συμμετέχουν παρά την ευκολία της αποχής.
Να δοκιμάσουμε στην πράξη την θέληση τους να κάνουν καλύτερη τη γειτονιά μας, την πόλη μας, να τις προσδώσουν λίγη από τη φρεσκάδα τους από την ανατρεπτικότατα. Να τους ενθαρρύνουμε και να σταθούμε δίπλα τους γιατί έχουμε ανάγκη από αυτή τη συνεργασία.
Προσωπικά τόλμησα να θέσω υποψηφιότητα για Δημοτικός Σύμβουλος στην πόλη που μεγάλωσα και αγαπώ, στον Άλιμο.
Ένα ομορφότατο προάστιο της Αθήνας με πλούτο την ιστορία του αλλά και τους ανθρώπους του σήμερα.
Για πάνω από μια δεκαετία σε οργανώσεις νέων και φορείς της πόλης μου, από τον πολιτισμό και την κοινωνική και πολιτική δράση μέχρι τις προσπάθειες για ενημέρωση των συμπολιτών μου μέσα από την ηλεκτρονική μας εφημερίδα www.alimosnews.gr είχα την ευκαιρία να έχω την απαιτούμενη γνώση των πραγμάτων, την αποδεδειγμένη θέληση για δουλειά και την τόλμη να κάνουμε πράγματα που μπορούν να καλυτερεύσουν τη ζωή όλων των κατοίκων αυτής της πόλης.
Σήμερα τολμώ να ελπίζω πως το δικαίωμα στην πόλη μας, το δικαίωμα σε μια πόλη ζωντανή, σύγχρονη, όμορφη, πρακτική είναι ο κοινός τόπος, των θέλω, αρκετών συμπολιτών μου και ζητώ την υποστήριξη τους και τη συμμετοχή τους.
Οδυσσέας Κορακίδης
Υπ. Δημοτικός Σύμβουλος Αλίμου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου